_________________
COMPUTER CENTER
_________________

H ΕΤΑΙΡΙΑ ΜΑΣ
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
WEB HOSTING
ΤΕΧ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
DOWNLOAD
Link''s
ΤΡΟΠΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΣ
E-SHOP
myFREE Internet

Copyright 1990-2006
Computer Center
Γ. Καπέτα 11 - Κιλκίς
Τηλ.2341026091
Φαξ. 2341075348
κιν.6936 775566

All rights reserved.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ 1922

YIKIN, KIRIN, GIAVOURDUR....... Δείτε περισσότερα

. Πάνω από 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πανάρχαιες εστίες των προγόνων τους και να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς .

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο Ελ. Βενιζέλος με το υπόμνημά του στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης του Παρισιού, στη Μικρά Ασία ζούσαν 1.694.000 Έλληνες. Στη Θράκη και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης 731.000. Στην περιοχή της Τραπεζούντας 350.000 και στα Αδανα 70.000. Σύνολο 2.845.000 Έλληνες που αποτελούσαν το 20% του πληθυσμού της περιοχής που κυριαρχούσε οικονομικά , είχε δε καταφέρει να διατηρήσει την πολιτιστική του κληρονομιά παρ΄ ότι αποτελούσε μειονότητα σε εχθρικό περιβάλλον .

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1922 , οι Τούρκοι μπήκαν στη Σμύρνη και στις 18 του ίδιου μήνα ολοκληρώνεται η εκκένωση της Μ. Ασίας από τα ελληνικά στρατεύματα.

Με τη Σμύρνη στις φλόγες και την απελπισμένη προσπάθεια του μαρτυρικού πληθυσμού της να σωθεί, καταφεύγοντας στα συμμαχικά καράβια, γράφεται η τελευταία σελίδα στην ιστορία των σχέσεων της Ελλάδας με τους συμμάχους της στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

     Ογδόντα πέντε χρόνια πέρασαν αυτό το μήνα, από τότε που ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία ξεριζώθηκαν (;) βίαια από τον αγιασμένο χώρο της Μικρασίας. Το 1919 ο Ελληνικός Στρατός μπήκε στην Σμύρνη και Κλήρος και Λαός δάκρυσαν ευτυχισμένοι. Τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο 1922 Στρατός και Λαός σφάχτηκε με πρώτα θύματα τον Ιερό Κλήρο, με μία αγριότητα που δεν ξαναφάνηκε στην ιστορία του αιώνα που πέρασε. Για να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι παραθέτουμε δύο μαρτυρίες. Η πρώτη, του 1919. Το όνειρο ζει. Η δεύτερη, του 1922. Η φρίκη του ανθρώπου που καίει, σφάζει και βιάζει, πιστεύοντας ότι έτσι ξεριζώνει το... θεό, είναι ανάγλυφη.
 

Η Σμύρνη ζει το όνειρο

     Χαράματα της 2ας Μαΐου η ομίχλη, που κάλυπτε το λιμάνι της Σμύρνης, άρχισε να διαλύεται. Μηχανικοί και εργάτες εργάζονται πυρετωδώς για την ολοκλήρωση των προπαρασκευών για την απόβαση μπροστά στη Λέσχη των Κυνηγών και στην Πούντα. Στα τυπογραφεία της Αμάλθειας οι προκηρύξεις του αρχηγού του Ελληνικού Στρατού, συνταγματάρχη πυροβολικού, Ν. Ζαφειρίου, καθώς και το μήνυμα του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου, που γνωστοποιούσαν την επικείμενη απόβαση του Ελληνικού Στρατού, είναι έτοιμες να διανεμηθούν στον πληθυσμό της πόλης.
      Με το πρώτο φως της ημέρας οι καπνοί από τις τσιμινιέρες των 18 ελληνικών οπλιταγωγών διαγράφονται στο βάθος του κόλπου του Νυμφαίου. Την ίδια στιγμή κοινοποιείται σε αξιωματικούς και οπλίτες η ημερήσια διαταγή του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου.
      Αποφασίσθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις για την εξασφάλιση της τάξης, η κατάληψη της Σμύρνης από τον Ελληνικό Στρατό.
      Αποστολή, τιμητικότερα της οποίας σπανίως ανετέθη εις τμήμα του εθνικού στρατού, καθ' όλην την μακράν του ιστορίαν.
      Στις 7.30 τα ελληνικά μεταγωγικά εισέρχονται το ένα μετά το άλλο στο λιμάνι της Σμύρνης. Το πλοίο της γραμμής Πατρίς πλησιάζει στην αποβάθρα. Η σάλπιγγα ηχεί από τη γέφυρα. Οι σειρήνες των άλλων πλοίων απαντούν. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος στην προκυμαία με όλο τον Κλήρο ευλογεί τους αποβιβαζόμενους Ευζώνους. Ο ελληνικός πληθυσμός παραληρεί από ενθουσιασμό, ζητωκραυγάζει υπέρ του Βενιζέλου και του Έθνους. Ζει το Όνειρο. Η Μεγάλη Εξόρμηση στην κορύφωση της...
      Μήπως η αποστολή αυτή στη Γη της Ιωνίας δεν έφερνε μαζί της τον αντικατοπτρισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως έχει μετεξελιχθεί στη Μεγάλη Ιδέα; Το Όνειρο όμως αυτό ήταν πραγματοποιήσιμο με διασπασμένο το εσωτερικό μέτωπο, διαιρεμένο τον ελληνικό λαό ; Αλλά και οι ιδιαίτερες αντικειμενικές συνθήκες της εποχής έδιναν ελπίδες επιτυχίας στην επικίνδυνη αυτή επιχείρηση ;
      Οι "σύμμαχες" μεγάλες δυνάμεις παρατηρεί ο ιστορικός του Νέου Ελληνισμού, Απόστολος Βακαλόπουλος έσπρωχναν την Ελλάδα σε μία περιπέτεια, στην οποία όχι μόνο δεν ήταν πρόθυμες να τη βοηθήσουν, αλλά αντιθέτως να κάνουν το παν για να την καταστρέψουν, εφόσον τα συμφέροντα τους αντι-στρατεύονταν στα δικά της. Όπως και αν έχει το θέμα, οι Έλληνες βρίσκονταν στη Μικρά Ασία, ενώ μέσα στην Ελλάδα και την Ευρώπη επέρχονταν απροσδόκητα γρήγορες μεταβολές που θα αναστάτωναν την πολιτική κατάσταση....

 

1922: Η Σμύρνη καίγεται
Ποιος φώναξε, μητέρα, φύγε;

(Μαρτυρία ΛΑΜΠΡΟΥ ΛΑΜΠΡΙΚΙΔΗ αποσπάσματα)

     Τον Αύγουστο του 1922 κατέρρευσε το μέτωπο. Ο ελληνικός στρατός έφευγε μπουλουκηδόν, πλην του συντάγματος του Πλαστήρα, ο οποίος διήλθε των Βούρλων την 2α Σεπτεμβρίου και συνέστησε στη δημογεροντία και σ' όλους τους Βουρλιώτες να φύγουν. Τους είπε ότι οι Τούρκοι κατεβαίνουν κι ότι διατρέχουν τον έσχατον των κινδύνων. Πλην, οι Βουρλιώται δεν άκουσαν. Είχαν το προηγούμενο του '14 και νόμισαν ότι κι αυτή τη φορά θα εξαπατήσουν τους Τούρκους. Την ανυπακοή τους αυτή την επλήρωσαν με το αίμα των. Εσφάγησαν και δεκαπέντε χιλιάδες Βουρλιώται. Οι Τσέτες με τους ντόπιους Τούρκους, αφού τους κλέψανε, κατόπιν τους εσκότωσαν. Πήραν και πολλούς αιχμαλώτους στο εσωτερικό. Όσοι ξεφύγανε, σύμφωνα με μια διαταγή που είχανε, συγκεντρώθησαν στην παραλία κι εκεί πήγαν βαπόρια και τους πήραν.
      Ενώ με την οικογένεια μου έφυγα στις 27 Αυγούστου, ακολουθήσαμε το στρατό πριν ακόμα περάσει ο Πλαστήρας. Πολύς κόσμος άκουσε τας συμβουλάς μας κι ακολούθησε.
      Ο στρατός άρχισε να περνάει ατάκτως από τα Βούρλα, από τις 25 Αυγούστου. Γέμισαν οι δρόμοι από στρατιώτες, μουλάρια κι αμάξια. Δεν τον ηκολούθησε πολύς κόσμος μόνο όσοι είχαν μυαλό.
      Ήτο Παρασκευή απόγευμα, έφαγα κι εκοιμήθηκα. Κοιμώμενος ήκουσα φωνή να μου λέει:
Φύγε.
Σηκώθηκα κι ηρώτησα τη μητέρα μου που εκάθητο εκεί κοντά στο χώλ. Ποιος φώναξε, μητέρα, φύγε ;
Κανένας παιδί μου, μου είπε.
Σαν συνήλθα λίγο, σκέφθηκα πως αυτός ήτο ο καλός μου άγγελος που με ειδοποιούσε να φύγω. Γυρίζω τότε και λέω στη μητέρα μου.
Αύριο φεύγομε άνευ άλλης ειδοποιήσεως. Μαζί σας δε θα πάρετε τίποτα πλην τα κοσμήματα σας.
Πραγματικά, την άλλη μέρα το πρωί στις δέκα, αφού έκλεισα το κατάστημα, ειδοποίησα τον προϊστάμενο μου Κωνσταντινίδη να πάρει την κόρη του και να έρθει στο σπίτι μου να φύγουμε προς τον Τσεσμέ. Ειδοποίησα και τον Κόκα τον Κωνσταντινίδη να έρθει κι αυτός με την οικογένεια του. Συγκεντρώθηκαν όλοι σπίτι μου και κατά τις έντεκα η ώρα αναχωρήσαμε ακολουθούντες το στρατό. Μετά από πολλές ώρες πορεία, άλλοτε πεζοπορούντες κι άλλοτε επιβαίνοντες αυτοκινήτων, εφθάσαμε στον Τσεσμέ. Στο δρόμο βρήκαμε ένα αδέσποτο άλογο που έσερνε ένα αμάξι και βάλαμε τη μητέρα μου και τον κ. Κωνσταντινίδη και τους πήγε μέχρι τον Τσεσμέ. Στον Τσεσμέ μέσα ήτο χιλιάδες στρατός. Μουλάρια, αμάξια, κανόνια εκεί έβλεπες την πτώσιν του Κράτους. Όσοι ήσαν δυνατοί εσώθησαν, οι αδύνατοι έμειναν.
Από τον Τσεσμέ, όσοι δεν πρόλαβαν να φύγουν,τους έσφαξαν οι Τούρκοι. Αι οιμωγαί από τη σφαγή ηκούοντο στη Χίο.
Την 1η Σεπτεμβρίου μπήκαμε σ' ένα μικρό βαποράκι που έκανε τη συγκοινωνία Χίου-Τσεσμέ. Πληρώσαμε δωδεκάμισι δρχ. εισιτήριο ο καθένας.
Στη Χίο μείναμε δεκαπέντε ημέρες. Εκεί συνήντησα έναν εξάδελφο μου και μου είπε:
Να φύγεις, να πας στον Πειραιά, γιατί μου φαίνεται προετοιμαζόμεθα για επανάσταση. Και πραγματικά έγινε.

 

Η πιο επίσημη περιγραφή για την τραγική δολοφονία του Εθνάρχη-ιεράρχη της Σμύρνης Χρυσοστόμου είναι αυτή πού μας δίνει ο ιερωμένος βουλευτής των Παρισίων αββάς Εδουάρδος Σουλιέ.

 

Το απόγευμα, είπε της 9ης Σεπτεμβρίου δηλαδή 27η Αυγούστου (παλ. ημερολογίου), το γαλλικό προξενείο ειδοποιήθηκε, ότι ο ελληνορθόδοξος μητροπολίτης Χρυσόστομος, διέτρεχε έσχατο κίνδυνο και ότι θα έπρεπε να σταλεί άγημα από Γάλλους ναύτες για να προστατεύσουν την απειλούμενη ζωή του. Ό επικεφαλής του αγήματος πρότεινε στον ιεράρχη να τον οδηγήσει στην εκκλησία της Sacre Coeur, ή στο Γαλλικό Προξενείο. Ό Χρυσόστομος δεν ανήκει στην Εκκλησία της Γαλλίας, άλλ' αυτό δεν μ' εμποδίζει να εκφράσω τον βαθύτατο σεβασμό προς την μνήμην του. Με ωραιότητα ψυχής αρνήθηκε να δεχθεί το προσφερόμενο καταφύγιο λέγων ότι το καθήκον του είναι να μείνει για να συγκακοπαθήσει με το ποίμνιόν του. Όταν το Γαλλικό άγημα απεχώρησε, κατέφθασε με στρατιωτική άμαξα τούρκος αξιωματικός, συνοδευόμενος από δύο στρατιώτες και ζήτησε από τον Χρυσόστομο να τον ακολουθήσει. Οδήγησαν τότε τον ιεράρχη εις τα άκρα των ευρωπαϊκών συνοικιών εμπρός σ' ένα κουρείο. Εκεί του φόρεσαν άσπρη μπλούζα, ίσως για να διακρίνεται καλύτερα και εκεί διαδραματίσθηκε το φρικτό έγκλημα. Του ξερρίζωσαν τα γένεια, τον κτύπησαν με μαχαίρι πισώπλατα και στη συνέχεια λυσσασμένες ανθρώπινες ύαινες του έκοψαν μύτη κι αυτιά. Στο πλευρό των ανδρών συναγωνίζονταν μαινόμενες τουρκάλες πού ενθάρρυναν με άρες και κατάρες τους λυσσασμένους άνδρες τους.

Αφού έριξαν χάμω τον ιεράρχη και τον καταπάτησαν ο επικεφαλής αξιωματικός διέταξε χαμάληδες να σύρουν το πτώμα και αφού το πρόσδεσαν σε μια σακαράκα το βαλαν μπροστά κι άρχισε να τρέχει σβαρνίζοντας το άγιο λείψανο του μάρτυρα ιεράρχη πού σήκωσε στους ώμους του τις αμαρτίες του ελληνικού διχασμού και την υπεροψία των λεγόμενων χριστιανικών δυνάμεων πού απεδείχθησαν και του Πόντιου Πιλάτου χειρότεροι!!!

 


Πηγή
www.ecclesia.gr
.


 

 

Καλή Πλοήγηση
Αρχική